Quand un enfant veut avoir un animal de compagnie – Les éditeurs recommandent, Santé et beauté

Personne n’a besoin d’être convaincu des effets thérapeutiques et stimulants des animaux sur le développement des enfants. Avoir un animal de compagnie est connu pour contribuer à :

• développement affectif (les enfants apprennent l’empathie, l’attention, la tendresse),
• forme un sens du devoir et de la responsabilité (après tout, par exemple, le chien doit être promené ou nourri régulièrement),
• comme le soulignent certains médecins, grandir à proximité d’animaux peut réduire la sensibilité aux allergies et renforcer l’immunité, réduire le stress,
• affecte positivement le fonctionnement général d’une personne (ce qui prouve l’efficacité de la thérapie canine, de l’hippothérapie ou d’autres formes de thérapie dans lesquelles les animaux sont utilisés).
Par conséquent, de nombreux parents, entendant « Je veux vraiment avoir mon propre animal de compagnie », commencent à se demander si c’est une bonne idée. Alors, à quoi devez-vous faire attention lorsque vous prenez une telle décision ?

1. Dyspozycyjność czasowa. Jeśli jesteśmy ludźmi żyjącymi „na wariackich papierach”, zaczynamy dzień o 6 rano, a w domu jesteśmy na 18, zakup zwierzaka to raczej słaby pomysł. Zwierzę (zwłaszcza tak kontaktowe, jak kot, czy pies) potrzebuje obecności „swojego stada”. Jeśli jednak potrzeba posiadania pupila jest w nas i dzieciach bardzo silna, warto dobrać zwierzę do naszych realnych możliwości czasowych (powinny się sprawdzić np. rybki).

2. Wiek pociechy. Jeśli chcemy, żeby dziecko nauczyło się poprzez posiadanie zwierzątka odpowiedzialności, sumienności itd., należy dobrać zwierzę adekwatnie do jego wieku i możliwości. Nie ma więc sensu inwestować w zwierzę skomplikowane w hodowli i wymagające dużo wiedzy czy umiejętności, bo ryzykujemy tym, że dziecko się zniechęci. 

3. Zbierzcie informacje. Wybierzcie się do sklepu zoologicznego lub zagośćcie na forach internetowych, aby dowiedzieć się więcej o poszczególnych gatunkach zwierząt, wymaganiach hodowlanych, wieku życia itp. Warto wybrać się do ZOO, żeby poprzyglądać się różnym stworzeniom, ich zwyczajom i w ten sposób określić, do jakiego gatunku zwierząt dziecku jest emocjonalnie najbliżej. Licząc, że pociecha nie zdecyduje się na posiadanie słonia... 

4. Uwzględnijmy „słomiany zapał”. Tak to zwykle bywa, że choć dzieci zarzekają się, że będą sumiennie się zwierzem zajmować, czas weryfikuje te obietnice i odpowiedzialność na ogół spada na rodzica. Wybierając zatem zwierzątko, musimy być jako rodzice przygotowani (przynajmniej awaryjnie) do opieki nad nim. Zanim podejmiemy decyzję, to… (patrz punkt 4).

5. Zweryfikujmy zaangażowanie dziecka. Jeśli zastanawiamy się nad psem, warto zrobić z dzieckiem dość powszechny eksperyment. Kupcie smycz, przygotujcie miskę na wodę, jedzenie i ustalcie z dzieckiem zasadę opieki nad zwierzakiem „na niby”. Niech dziecko codziennie wychodzi 3 razy dziennie na spacer ze smyczą, niech dba, aby miski z karmą i wodą były codziennie wymieniane itp. Pozwoli wam to chociaż z grubsza zorientować się, jak bardzo dziecko jest zmotywowane i świadome odpowiedzialności, jaką pociąga za sobą przygarnięcie zwierzęcia.

6. Rozważcie gatunek zwierzątka i jego temperament. Zastanówcie się, czego konkretnie potrzebuje wasze dziecko, jakie ma wyobrażenia w związku z posiadaniem zwierzaka. Jeśli bardzo chce się do niego przytulać i je głaskać, kupowanie żółwia czy rybek będzie raczej słabym pomysłem. Jeśli nie macie czasu na psa (który jest wdzięcznym, ale i wymagającym stworzeniem), może warto rozważyć kupno np. królika rasy sussex lub himalajskiego, słynących z niezwykle łagodnego i towarzyskiego usposobienia, idealnego dla rodzin z dziećmi. Również koty czy psy różnią się temperamentami w obszarze poszczególnych ras, dlatego również i tu warto skupić się na dobraniu takiego, którego charakter będzie sprzyjał budowaniu pozytywnej więzi z dzieckiem.

Les commentaires ci-dessus, bien sûr, n’épuisent pas ce sujet, mais ne sont qu’une tentative de signaler les problèmes les plus fondamentaux. Et enfin, probablement la remarque la plus importante et assez triviale. N’oubliez pas qu’un animal n’est pas un jouet et que lorsque vous l’adoptez, vous devez être pleinement conscient de la responsabilité que vous portez à son égard et de la qualité de sa vie. Je vous souhaite des décisions raisonnables, sages et uniquement correctes.

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *